ابراهیم شفیعی سروستانی
نیمه شعبان در اذهان شیعیان و محبان اهل بیت ،علیهم السلام، به عنوان روز میلاد نجات بخش موعود معنا و مفهوم می یابد. روز میلاد بزرگ مردی که انسانیت، ظهور او را به انتظار نشسته و عدالت برای پای بوس قدمش لحظه شماری می کند.

نیمه شعبان اگر چه شرافتش را وامدار مولود خجسته ای است که در این روز زمین را با قدوم خویش متبرک ساخته است، اما همه عظمت آن دراین خلاصه نشده و در تقویم عبادی اهل ایمان نیز از جایگاه و مرتبه والایی برخوردار است.

در روایاتی که از طریق شیعه و اهل سنت نقل شده فضیلتهای بسیاری برای عبادت و راز نیاز در شب و روز خجسته نیمه شعبان بر شمرده شده است و این خود تمثیل زیبایی است از این موضوع که برای رسیدن به صبح وصال موعود باید شب وصل با خدا را پشت سرگذاشت، و تا زمانی که منتظر، عمرخویش را در طریق کسب صلاح طی نکند نمی تواند شاهد ظهور مصلح موعود باشد.

موضوعات مرتبط: مقالات دعا
برچسب‌ها: نیمه شعبان, امام زمان, ظهور, ابراهیم شفیغی سروستانی
متن کامل مطلب در ادامه

بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم
1 - اَللّهُمَّ اِنّى اُثْنى عَلَيْكَ بِمَعُونَتِكَ عَلى ما نِلْتُ بِهِ الثَّناءَ عَلَيْكَ، وَ اُ قِرُّ لَكَ عَلى نَفْسى بِما اَنْتَ اَهْلُهُ وَ الْمُسْتَوجِبُ لَهُ، فى قَدْرِ فَسادِ نِيَّتى وَ ضَعْفِ يَقينى، اَللّهُمَّ نِعْمَ الْاِلهُ اَنْتَ وَ نِعْمَ الرَّبُّ اَنْتَ وَ بِئْسَ الْمَرْبُوبُ اَنَ، وَ نِعْمَ الْمَوْلى اَنْتَ وَ بِئْسَ الْعَبْدُ اَنَ، وَ نِعْمَ الْمالِكُ اَنْتَ وَ بِئْسَ الْمَمْلُوكُ اَنَ، فَكَمْ قَدْ اَذْنَبْتُ فَعَفَوْتَ عَنْ ذَنْبى (وَ كَمْ قَدْ اَجْرَمْتُ فَصَفَحْتَ عَنْ جُرمى، وَ كَمْ قَدْ اَخْطَأْتُ فَلَمْ تُؤاخِذْنى)، وَ كَمْ قَدْ تَعَمَّدْتُ فَتَجاوَزْتَ عَنّى، وَ كَمْ قَدْ عَثَرْتُ فَاَقَلْتَنى عَثْرَتى وَ لَمْ تَأْخُذْنى عَلى غِرَّتى، فَاَنَا الظّالِمُ لِنَفْسى، اَلْمُقِرُّ بِذَنْبى، اَلْمُعْتَرِفُ بِخَطيئَتى، فَيا غافِرَ الذُّنُوبِ، اَسْتَغْفِرُكَ لِذَنْبى وَ اَسْتَقيلُكَ لِعَثْرَتى، فَاَحْسِنْ اِجابَتى، فَاِنَّكَ اَهْلُ الْاِجابَةِ وَ اَهْلُ التَّقْوى وَ اَهْلُ الْمَغْفِرَةِ.

موضوعات مرتبط: ادعیه معارفی اهل بیت
برچسب‌ها: استغفار, امیرالمؤمنین, استغفار جامع
متن کامل مطلب در ادامه

  کلام استاد یعقوبی قائنی حفظه الله :
      توجّه برادران ايمانى خود را به چند نكته‏ ى مهم جلب مى‏ نمايم:
 
1 - اعمال و عبادات مستحبى كه انسان انجام مى‏ دهد، ضمن آنكه بايد با خصوصيات روحى و حال معنوى او مناسب باشد، لازم است حتى المقدور با شوق و نشاط نيز همراه باشد. لذا اگر انجام برخى اعمال مستحب، موجب ملال و تنفّر نفس كسى گرديد، بايد از آن پرهيز نموده و به اصلاح عوامل آن بپردازد، همچنان كه اگر كسى بخواهد به اعمال و عبادات خود بيفزايد بايد به تدريج و به گونه‏ اى عمل نمايد كه رغبت نفس به عبادت محفوظ مانده و باعث ملالت آن نگردد.
2 - چنانچه در اثر انجام اين گونه اعمال، آثار غير عادى يا حال خاصى به انسان دست دهد، بايد وضعيت خود را جهت معلوم شدن صحت و سقم و چگونگى آن به استادى خبير عرضه كند.

موضوعات مرتبط: درآمدی بر علم دعا
برچسب‌ها: حسین یغقوبی قائنی, دعا
متن کامل مطلب در ادامه