به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق، شهید«علی اصغر اسدی»، در سال های حضورش در جبه های نبردٰ جمعیي گردان زهیر از لشکر ده سید الشهدا(ع) بود. وی در بیست و سوم، بهمن ماه سال 1366، بال در بال ملائک گشود.
آن چه خواهید خواند یادداشتی است به جا مانده از آن شهید عزیز که پیش از عملیات بیت المقدس2 (دی ماه 1366) نوشته شده است:

مولاي من؛ دوست دارم آنچه را كه تو دوست داري و مي‌پسندي. چنانچه جنازه‌ام به دست آمد ميل دارم در گلزار شهداي بهشت زهرا دفن شوم تا شايد نسيم صبحگاهي، بوي عطرآگين مزار شهيد مظلوم بهشتي را هر صبح به مزارم آورد و آرامش گيرم، و تو نيز به واسطه آن گناهانم را بر من ببخشايي.

من اعتقاد دارم که خدای بزرگ انسان را به اندازه درد و رنجی که در راه خدا تحمل کرده است پاداش می دهد، و ارزش هر انسانی به اندازه درد و رنجی است که در این راه تحمل کرده است، و می بینیم که مردان خدا بیش از هر کس در زندگی خود گرفتار بلا و رنج و درد شده اند، علی بزرگ را بنگرید که خدای درد است که گویی بند بند وجودش با درد و رنج جوش خورده است. حسین را نظاره کنید که در دریایی از درد و شکنجه فرو رفت که نظیر آن در عالم دیده نشده است ، و زینب کبری را ببینید که با درد و رنج انس گرفته است .

«شهيدجعفر حجازي» نمونه‌ي کاملي از اخلاص بود. او مي‌گفت روزي از پله‌هاي دبيرستان ابن سينا- همدان - که بالامي‌رفتم لحظه‌اي ترديد مرا فرا گرفت. نمي‌دانم به خاطر چه بود. گفتم

خدايا اگر مي‌گويند قادري و بدون اذن تو هيچ کاري انجام نمي‌شود، همين الان نگذار که از اين پله‌ها بالا بروم. در همان موقع بود که پاهايم بر زمين ميخکوب شد و توان کوچکترين حرکتي را در خود نديدم. پس از شهادت او بچه‌ها دفتر خاطراتش را از کوله پشتي اش بيرون آوردند، در آن نوشته بود:«خدايا مرا مثل علي‌اصغر امام حسين (ع) بپذير.» سرانجام در عمليات صاحب‌الزمان (عج)» (ارديبهشت 65 )ترکشي گلويش را دريد و دعايش مستجاب کرد.

چهل مناجات در وصيت نامه شهدا

۱- شهيد عباس ميرزايي تولد به سال 1344:

«الهي دل من از بهر تو در کار است و گرنه مرا با دل چه کار است. آخر چراغ مرده چه مقدار است. الهي اگر طاعت بر ندارم، جز تو کسي را ندارم. الهي، دل تمناي تو دارد...... .»

۲- شهيد مرتضي شاه محمدي محل تولد تهران، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«خدايا، بارالها، معبودا، مولاي مهربان، رحيم، کريم، رحمان، غفور و بخشنده من. اي ستار العيوب تو گواه و شاهد باش که من گناهکار و ناتوان دوست دارم دشمن چشمانم را در اوج درد از حدقه در آورد و دستانم را قطع کند و پاهايم را از بدن جدا نمايد و قلبم را آماج رگبارهايش نمايد و سرم را از تن جدا نمايد تا دشمنان ببينند که اگر چه چشم‌ها و دست‌ها و پاها و قلب و سينه و سرم را از من گرفته‌اند اما يک چيز را نتوانسته‌اند از من بگيرند و آن ايمان من است و عشق به الله، معشوقم و عشق به شهادت و امام و اسلام.»

40 مناجات در وصيت نامه شهدا

1- شهيد معلم مهدي رجب بيگي؛ متولد سال 1336:

«خدايا پرواز را به ما بياموز تا مرغ دست آموز نشويم و از نور خويش آتش در ما بيفروز تا در سرماي بي‌خبري نمانيم. خون شهيدان را در تن ما جاري گردان تا به ماندن خو نکنيم و دست آن شهيدان را بر پيکرمان آويز تا مشت خونينشان را برافراشته داريم. خدايا چشمي عطا کن تا براي تو بگريد، دستي عطا کن تا داماني جز تو نگيرد، پايي عطا کن که جز راه تو نرود و جاني عطا کن  که براي تو برود.»

2- شهيد دکتر مصطفي چمران متولد سال 1311محل تولد تهران محل شهادت دهلاويه سال‌1360:

«بگذاريد بند بندم از هم بگسلد، هستيم در آتش درد بسوزد و خاکسترم به باد سپرده شود، باز هم صبر مي‌کنم و خداي بزرگ خود راعاشقانه مي‌پرستم. آرزو داشتم که شمع باشم، سر تا پا بسوزم و ظلمت را مجبور به فرار کنم. به کفر و طمع اجازه ندهم بر دنيا تسلط يابد.»