در تحفةالزّائر است كه از حضرت صادق‏عليه السلام منقول است كه هرگاه‏

تو را حاجتى بسوى خداى تعالى باشد يا از امرى خائف و ترسان باشى در كاغذى بنويس:

بسْمِ‏اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ، اَللّهُمَّ اِنّى‏ اَتَوَجَّهُ اِلَيْكِ، باَحَبِّ الْأَسْمآءِ

به نام خداى بخشاينده مهربان خدايا من به تو رو كنم به محبوبترين نامها

اِلَيْكَ، وَاَعْظَمِها لَدَيْكَ، وَاَتَقَرَّبُ وَاَتَوَسَّلُ اِلَيْكَ بمَنْ اَوْجَبْتَ حَقَّهُ‏

در پيشگاهت و بزرگترين آنها در نزدت و تقرب و توسل جويم بدرگاهت بوسيله كسانى‏كه حقشان را

عَلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ وَعَلِىٍّ، وَفاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ، وَعَلِىِّ بْنِ‏

بر خود واجب كردى (يعنى) به محمد و على و فاطمه و حسن و حسين و على بن‏

الْحُسَيْنِ، وَمُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ، وَجَعْفَرَ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ،

الحسين و محمد بن على و جعفر بن محمد و موسى بن جعفر

وَعَلِىِّ بْنِ مُوسى‏، وَمُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ، وَعَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَالْحَسَنِ بْنِ‏

و على بن موسى و محمد بن على و على بن محمد و حسن بن‏

عَلِىٍّ، وَالْحُجَّةِ الْمُنْتَظَرِ، صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ، اكْفِنى‏ كَذا وَكَذا.

على و حجت منتظر - كه درودهاى تو بر همه ايشان باد - كفايت كن مرا از چنين و چنان‏

يعنى حاجت خود را ذكر كنى پس رقعه را به‏پيچ و در بندقه‏اى از گِل‏بگذارد و درميان آب‏جارى يا چاهى بينداز كه ‏حق‏تعالى ‏بزودى ‏فرج ‏كرامت فرمايد