نقله آثار روایت کرده اند که سلطان محمد خدابنده ( اولجایتو ) از برای تحقیق مذهب حق و ابطال باطل امر فرمود به احضار حضرت قدوة المجتهدین شیخ جمال الملة و الدین حسن بن مطهر الحلی قدس الله روحه و متصدی بحث از طرف مخالفان میر رکن الدین موصلی صاحب متوسط بر کافیه بود و محاکم در آن میان مولانا قطب الدین شیرازی بود چون حضرت شیخ بر میر رکن الدین غالب آمد و اثبات امامت حضرت امیرالمومنین علیه افضل المصلین و ابطال غاصبان یعنی به نص قرآن مبین و احادیث حضرت خیر المرسلین نمود زبان به صلوة و سلام بر پیغمبر و آل کرام گشود میر مذکور در عرق انفعال الزام ؛ غرق شده بود چون استماع توجیه صلوات بر آل نمود معرق عصبیت او به حرکت در آمده بود . شیخ اعتراض نمود که غیر پیغمبر را استحقاق صلوات نیست پس توجیه صلوات بر آل بی وجه می باشد .

حضرت شیخ در جواب گفت که حصر صلوات بر پیغمبر ممنوع است زیرا که خدای تعای در قرآن کریم فرموده که «  الَّذينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ (بقره 156)

أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ (بقره 157)»

دیگر بار آن متعصب گفت : که چه قسم مصیبتی به امیرالمومنین علی و اولاد امجاد او صلوات الله علیهم رسیده ؛ شیخ باز در بدیهه گفت که کدام مصیبت از این بدتر باشد که فرزندی مانند تو از ایشان ظاهر شده که من و جمعی از فضلاء می گوئیم که علی علیه السلام و آل او که پدران تواند افضلند از دیگران و تو می گویی که دیگران افضلند از ایشان . پس حضار مجلس بر موصلی بخندیدند و به مقاله شیخ گرویدند .

منبع : شرح دعای صباح  - شهید ثالث شهید راه ولایت قاضی نور الله شوشتری ره