سوال :  در ادعيّه رسيده از معصومين عليهم السّلام ـ ديده مى شود كه بسيار، راز و نياز و توبه و درخواست بخشش از گناه مى شود. با توجّه به اين كه امامان عليهم السّلام ـ معصوم هستند، چرا اين قدر به درگاه خداوند ناله و توبه مى نمايند؟ مگر نعوذ بالله ـ مرتكب گناه شده اند؟

جواب :  در بعضى موارد ادعيّه، استغفار و تضرّع آن بزرگواران نسبت به وظايف مقام خودشان است و چنين نيست كه كاشف از انجام معصيّت باشد.

در بعضى موارد هم چون آنها عالم به علوم الهيّه و حجّت خدا بر جميع انسانها و معلّم و مربّى آنها هستند و درد و دواى مردم و عاقبت امور را مى دانند به يك معنى از زبان مردم سخن مى گويند و با اين وسيله انسان ها را به موقعيّت خطير و موضع عظيمى كه دارند و نوعاً به آن بى توجّهند، آگاه مى كنند; يعنى تعليم مى دهند كه مثلاً به خاطر گناهانى كه مرتكب شده ايد اينطور در درگاه خدا ناله و استغفار كنيد.

با اين وجود در اين مورد، جواب شافى و مفصّل در كتاب «نيايش در عرفات» بيان شده است كه مى توانيد به آن كتاب مراجعه نماييد (واللّه العالم).

منبع : سایت معظم له