بررسی دعاهایی که از پیامبر خدا و اهل بیت علیهم السلام به ما رسیده اند ، نشان میدهد که این دعا ها نه تنها از نظر محتوا ، سرشار از بلندترین مفاهیم معرفتی هستند ، بلکه از نظر زیبایی و جذابیت الفاظ نیز منزلتی والا دارند و بسیاری از آنها از شاهکارهای ادبی صدر اسلام محسوب می شوند . اصولا به کارگیری فنون و صنایع ادبی در ساختن الفاظ دعا ، بر جاذبه آن می افزاید و موجب تقویت ارتباط بیشتر نیایشگر با خداوند متعال می گردد . از این رو ، مقصود از نهی از بکارگیری  سجع در دعا ....خود را به زحمت انداختن در بافتن الفاظ زیبا  و تکلف در زیبا سازی الفاظ ، خصوصا هنگام خواندن دعاست  ، چرا که خشوع را از نیایشگر سلب می کند و با روح دعا منافات دارد . و محدث بزرگوار ، فقیه و عالم ربانی ، ملا محسن فیض کاشانی در این باره می گوید : مقصود از سجع ، کلام متکلفانه است ، چرا که به کار بردن سجع ، با فروتنی و افتادگی سازگار نیست ، و گرنه در دعاهای نقل شده از پیامبر خدا ، سخنان متوازن و آهنگین هست ، اما تکلف در آنها نیست ، مانند این دعا : «  [ خداوندا ] از تو در خواست امنیت می کنم در روز وعده داده شده ، و بهشت می خواهم در روز جاویدان ، به همراه مقربان و گواهان و رکوع و سجده کنندگان و وفاداران به پیمان ها ، که تو مهربان و دلسوزی و هر چه بخواهی می کنی » و امثال این سخنان . پس در دعا باید بر دعاهای مأثور ، اکتفا شود و یا با ناله و زاری و بدون سجع و تکلف  ، درخواست شود . مهم ، این است که : در پیشگاه خداوند ، زاری و ناله دوست داشتنی است . (1)

۱ - محجة البیضاء ج2 ص 293 .

منبع : کتاب نهج الدعاء ص ۱۵۶ و ۲۵۷ حجت الاسلام و المسلمین محمدی ری شهری