«حارث» از حضرت على عليه السّلام روايت مى‏كند كه «جبرئيل» حضور مبارك رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شرفياب شد و حضرت را اندوهناك يافت. پرسيد: اى محمد! اين چه اندوهى است كه بر چهره‏ات مى‏بينم؟ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در پاسخ فرمود: اندوه من از آن است كه حسنين به چشم زخم مبتلا گرديده‏اند. «جبرئيل» گفت: چشم زخم را ناديده مگير و حقيقت آن را تصديق كن.

چرا براى دفع آفت از چشم زخم، از اين كلمات استفاده نمى‏كنى؟ پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله پرسيد: چه كلماتى؟ عرض كرد بگو:

 «اللّهمّ يا ذا السلطان العظيم، و المنّ القديم، والوجه الكريم، و یا ذاالكلمات التّامات، و الدّعوات المستجابات؛ عاف الحسن و الحسين من انفس الجنّ و اعين الانس»

رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اين كلمات را به زبان آورد، بلافاصله حسنين عليهما السّلام بهبود يافتند، از جا برخاستند و به بازى پرداختند.

 به دنبال اين ماجرا، پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود: خود و زنان و فرزندانتان را با اين تعويذ، از هر گزندى آسوده بسازيد؛ براى اينكه هيچ تعويذ كننده‏اى، بهتر از اين، تعويذى در اختيار ندارد.

به جای نام های مبارک حسنین علیهما السلام نام طفل خود را ببرید

طب الائمه