ابو العز حنفى در شرح عقايد طحاوى مى نويسد: «اهل سنت شفاعت پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله)را درباره گناهكاران پذيرفته اند ولى هيچ كس جز به اجازه خداوند بزرگ حق شفاعت ندارد».[1]

از ديدگاه اهل سنت طلب شفاعت در دين با استفاده از عبارت «بحق نبيك او بحق فلان» دو محذور دارد; نخست سوگند خوردن به غير خدا و دوم حق قرار دادن بر خداوند. از ابو يوسف نقل شده است كه وى در مقام دعا، كراهت نداشته كه بگويد: «أسئلك بحق فلان او بحق أنبيائك و رسلك و بحق البيت الحرام و المشعر الحرام و نحو ذلك...» بر خلاف ابو حنيفه كه وى كراهت داشته است.

اما اگر درخواست كننده بگويد: «بجاه فلان عندك او نتوسل اليك بأنبيائك و رسلك»، خدايا به خاطر جاه و شرف و منزلت پيامبرانت به تو متوسل مى شويم تا دعاى ما را اجابت فرمايى. اين نحوه دعا چون در سيره صحابه نقل نشده محذور دارد.

بهترين نحوه دعا، توسل و طلب شفاعت آن است كه گفته شود: «باتباعى لرسولك و محبتى و ايمانى و سائر انبيائك».

از عبارت فوق روشن مى شود، ديدگاه اهل سنت با وهابيت كاملا متفاوت است زيرا آنها نحوه دعا را به صورت فوق شرك دانسته اند اما از ديد برخى از علماى اهل سنت اين شيوه تنها كراهت و محذور دارد و البته ديدگاه علماى ديوبند مسأله را روشن ترمى سازد:

[1]ـ شرح عقايد، طحاوى، ص 191. الشفاعة التى ادخر لهم حق كما روى فى الاخبار.

منبع : http://www.mazaheb.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=684&Itemid=73