1 - دعا می بایست خلاف تکوین و تشریع الهی نباشد .
2 - دعا متمم و مکمل عمل و تلاش داعی باشد .
3 - جهت گیری در دعاها از معنویات به سوی مادیات و از آخرت به سوی دنیا باشد .
4 - ضرورت شناسی فردی و اجتماعی در دعاها لحاظ شده باشد .
5 - نیت عبادت و تقرب الهی در دعا اصل و طلب حاجات فرع و ضمیمه باشد .
6 - مصلحت دعا کردن بر عهده انسان و مصلحت اجابت و کیفیت و زمان آن در اختیار خداوند تبارک و تعالی است و چه بسا حکمت و مصلحت الهی اقتضا می کند تبدیل و تأخیری در اجابت دعای بندگان صورت بگیرد .
7 - اصل ثابت و ذاتی در دعا اجابت آن و رد و عدم اجابت آن عرضی و نتیجه عملکرد منفی بندگان نسبت به تکالیف شرعیه خود در رابطه با خدا و خلق خداست .

۸ - توسل به ذوات مقدسه اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام .

۹ - مراعات آداب دعا تا حد امکان .

۱۰ - انقطاع از غیر خدا و امید و اتصال به خداوند متعال .