كتاب را گرفتم. خيلي كتاب مفيد و سودمندي بود؛زيرا اشعار قصيده ي ابن عَرَندَس حلّي – كه مدتها دنبال آن مي گشتم- در آن بود. در يكي از روّاق ها نشسته،به خواندن آن اشعار براي كتاب فروش مشغول شدم و هر دو اشك مي ريختيم كه ناگهان سيّد بزرگواري را ديدم كه در برابرم ايستاده و به اشعار گوش مي دهد و گريه مي كند.
چون به اين بيت رسيدم:
اَيُقْتَلُ ظُلمآناً حسينٌ بِكربلا                                 وَ فِي كُلِّ عُضْوٍ مِنْ‌ اَنَامِلِهِ بَحْرٌگريه ي آن بزرگوار شديد شد،رو به ضريح امام حسين (عليه السلام) كرد؛و اين بيت را تكرار مي نمود و هم چون زن جوان مرده مي گريست. همين كه اشعار را به پايان رساندم،ديگر آن بزرگوار را نديدم. براي ديدن ايشان،از صحن خارج شدم تا شايد آن بزرگوار را بيابم،ولي ايشان را نديدم. به هر كجا رو كردم،اثري نيافتم؛ گويا از برابر چشمانم غايب شده است. به يقين دانستم كه ايشان حضرت حجت و امام منتظر (عليه السلام) بوده اند.