در ایام تحصیل علوم دینی و فقه اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ در نجف اشرف، شوق زیادی جهت جمال مولای‌مان بقیه الله الاعظم (عج) داشتم، با خود عهد كردم كه چهل شب چهارشنبه پیاده به مسجد سهله بروم، به این نیت كه جمال آقا صاحب الامر ـ علیه السّلام ـ را زیارت و به این فوز بزرگ نائل شوم.
تا 35 یا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم، تصادفا در این شب رفتنم از نجف تأخیر افتاد و هوا ابری و بارانی بود، نزدیك مسجد سهله خندقی بود، هنگامی كه به آنجا رسیدم بر اثر تاریكی شب وحشت و ترس وجود مرا فراگرفت، مخصوصا از زیادی قطاع الطریق و دزدها ناگهانی صدای پائی را از دنبال سر شنیدم كه بیشتر موجب ترس و وحشتم گردید.
برگشتم به عقب، سید عربی را با لباس اهل بادیه دیدم، نزدیك من آمد و با زبان فصیح گفت:
«آی سید!‌ سلام علیكم» ترس و وحشت به كلی از وجودم رفت و اطمینان و سكون نفس پیدا كردم، و تعجب آور بود كه چگونه این شخص در تاریكی شدید متوجه سیادت من شد و در آن حال من از این مطلب غافل بودم بهر حال سخن می‌گفتیم و می‌رفتیم، از من سؤال كرد: «كجا قصد داری؟» گفتم: «مسجد سهله» فرمود «به چه جهت؟» گفتم: «به قصد تشرف زیارت ولی عصر ـ علیه السّلام ـ ».
مقداری كه رفتیم به مسجد زید بن صوحان كه مسجد كوچكی است نزدیك مسجد سهله رسیدیم، داخل مسجد شد، و نماز خواندیم و بعد از دعائی كه سید خواند كه كانّ با او دیوار و سنگ‌ها آن دعا را می‌خواندند، احساس انقلابی عجیب در خود نمودم كه از وصف آن عاجزم.
بعد از دعا سید فرمود: سید تو گرسنه‌ای، چه خوبست شام بخوری پس سفره‌ای را كه زیر عبا داشت بیرون آورد، و در آن مثل اینكه سه قرص نان و دو یا سه خیار سبز تازه بود كانّ تازه از باغ چیده و آن وقت چهلّه زمستان، و سرمای زننده‌ای بود و من منتقل به این معنا نشدم كه این آقا این خیار تازه سبز را در این فصل زمستان از كجا آورد؟ طبق دستور آقا، شام خوردم.
سپس فرمود: بلند شو تا به «مسجد سهله برویم» داخل مسجد شدیم، آقا مشغول اعمال وارده در مقامات شد و من به متابعت آن حضرت انجام وظیفه می‌كردم و بدون اختیار نماز مغرب و عشا را به آقا اقتدا كردم و متوجه نبودم كه این آقا كیست.
بعد از آن كه اعمال تمام شد، آن بزرگوار فرمود: «آی سید آیا مثل دیگران بعد از اعمال مسجد سهله به مسجد كوفه می‌روی یا در همین جا می‌مانی؟» در جواب كلام جامعی را فرمود: «این امور از فضول زندگی است و ما از این فضولات دوریم» این كلام در اعماق وجودم اثر گذاشت به نحوی كه هر گاه یادم می‌آید اركان وجودم می‌لرزد.
به هر حال مجلس نزدیك دو ساعت طول كشید و در این مدت مطالبی رد و بدل شد كه به بعض آنها اشاره می‌كنم.
1. در رابطه با استخاره سخن به میان آمد، سید عرب فرمود:
ای سید با تسبیح به چه نحو استخاره می‌كنی؟ گفتم:
«سه مرتبه صلوات می‌فرستم و سه مرتبه می‌گویم استخیر الله برحمتهِ خِیَرهً فی عافیه... پس قبضه‌ای از تسبیح را گرفته می‌شمارم، اگر دو تا ماند بد است و اگر یكی ماند خوب است.»
فرمود: «برای این استخاره، باقی مانده‌ای است كه به شما نرسیده و آن این است كه هر گاه یكی باقی ماند فوراً حكم به خوبی استخاره نكنید، بلكه توقف كنید و دوبار بر ترك عمل استخاره كنید، اگر زوج آمد كشف می‌شود كه استخاره اول خوب است امّا اگر یكی آمد كشف می‌شود كه استخاره اول میانه است».
به حسب قواعد علمیه می‌بایست دلیل بخواهم و آقا جواب دهد. به جای دقیق و باریكی رسیدیم پس به مجرد این قول تسلیم منقاد شدم و در همین حال متوجه نیستم كه این آقا كیست.
2. از جمله مطالب در این جلسه تأكید سید عرب بر تلاوت و قرائت این سوره‌ها بعد از نمازهای واجب بود: بعد از نماز صبح سوره یس، بعد از نماز ظهر سوره عم، بعد از نماز عصر سوره نوح، بعد از مغرب سوره الواقعه و بعد از عشاء سوره ملك.
3. دیگر اینكه تأكید فرمودند: به دو ركعت نماز مغرب و عشاء كه در ركعت اول بعد از حمد هر سوره‌ای خواستی می‌خوانی و در ركعت دوم بعد از حمد سوره واقعه می‌خوانی و فرمود كفایت می‌كند این از خواندن سوره واقعه بعد از نماز مغرب، چنان كه گذشت.
4. تأكید فرمود كه:
بعد از نمازهای پنج گانه این دعا را بخوان:
«اللّهم سرّحنی عن الهموم و الغموم و وحشه الصدر و وسوسه الشیطان برحمتك یا أرحم الرّاحمین».
5. و دیگر تأكید بر خواندن این دعا بعد از ذكر ركوع در نمازهای یومیه خصوصاً در ركعت آخر.
«اللّهم صلّ علی محمد و آلِ محمد و ترحَّم علی عجزنا و اَغثنا بحقهم».
6. در تعریف و تمجید از شرایع الاسلام مرحوم محقق حلی فرمود: «تمام آن مطابق با واقع است مگر كمی از مسائل آن».
7. تأكید بر خواندن قرآن و هدیه كردن ثواب آن، برای شیعیانی كه وارثی ندارند، یا دارند و لكن یادی از آنها نمی‌كنند.
8. تحت الحنك را از زیر حنك دور دادن و سر آن را در عمامه قرار دادن، چنان كه علمای عرب به همین نحو عمل می‌كنند و فرمود: در شرع این چنین رسیده است.
9. تأكید بر زیارت سید الشهداء ـ علیه السّلام ـ .
10. دعا در حق من و فرمود: خدا تو را از خدمتگزاران شرع قرار دهد.
11. پرسیدم: نمی‌دانم آیا عاقبت كارم خیر است و آیا من نزد صاحب شرع مقدس رو سفیدم؟»
فرمود: «عاقبت تو خیر و سعیت مشكور و رو سفیدی».
گفتم: «نمی‌دانم آیا پدر و مادر و اساتید و ذوی الحقوق از من راضی هستند یا نه؟».
فرمود: تمام‌ آنها از تو راضی‌اند درباره‌ات دعا می‌كنند استدعای دعا كردم برای خودم كه موفق باشم برای تألیف و تصنیف، دعا فرمودند.
در اینجا مطلب دیگری است كه به مجال تفصیل و بیان آن نیست پس خواستم از مسجد بیرون روم به خاطر حاجتی، آمدم نزد حوض كه در وسط راه قبل از خارج شدن از مسجد قرار دارد، به ذهنم رسید، چه شبی بود و این سید عرب كیست كه این همه با فضیلت است؟ شاید همان مقصود و معشوقم باشد تا به ذهنم این معنی خطور كرد، مضطرب برگشتم و آن آقا را ندیدم و كسی هم در مسجد نبود.
یقین كردم كه آقا را زیارت كردم و غافل بودم، مشغول گریه شدم و هم چون دیوانه اطراف مسجد گردش می‌كردم تا صبح شد چون عاشقی كه بعد از وصال مبتلا به هجران شود.
گفتم كه روی خوبت، از من چرا نهان است؟ گفتا تو خود حجابی، ورنه رخم عیان است
گفتم كه از كه پرسم، جانا نشان كویت؟ گفتا نشان چه پرسی آن كوی بی‌نشان است
گفتم مرا غم تو، خوشتر ز شادمانی گفتا كه در ره ما، غم نیز شادمان است
گفتم كه سوخت جانم، از آتش نهانم گفتم آنكه سوخت او را، كی نادی فغان است
گفتم فراق تاكی، گفتا كه تا تو هستی گفتم نفس همین است، گفتا سخن همان است
گفتم كه حاجتی هست، گفتا بخواه از ما گفتم غمم بیفزا، گفتا كه رایگان است
گفتم ز «فیض»[1] بپذیر این نیم جان كه دارد گفتا نگاه دارش، غمخانه تو جان است

[1] . فیض كاشانی.

منبع : سایت وزین اندیشه قم